از زنگبار زلف پراکنده لشگری

می آید او و عقل من از جا همی رود

حوریست بی رقیب که از روضه می چمد

جانیست نازنین که به تنها همی رود

بر خویش جمع کرده به یغما همی رود

ما را اگر چه ساخت به خواری چو خاک راه

شکرانه می دهیم که بر ما همی رود