شکرانه می دهیم که بر ما همی رود

از زنگبار زلف پراکنده لشگری

بر خویش جمع کرده به یغما همی رود

ما را اگر چه ساخت به خواری چو خاک راه

مسکین دلم به قامت او رفت و خسته شد

زان خسته می شود که به بالا همی رود

گویی چرا به منزل ما هم نمی رسند