بر خویش جمع کرده به یغما همی رود

حوریست بی رقیب که از روضه می چمد

جانیست نازنین که به تنها همی رود

از زنگبار زلف پراکنده لشگری

ما را اگر چه ساخت به خواری چو خاک راه

شکرانه می دهیم که بر ما همی رود

مسکین دلم به قامت او رفت و خسته شد