افکند بر کوه، چون پروانه نا پروا شود

گرز خورشید جمالت ذره ای پیدا شود

هر دو عالم در هوایش، ذره سان دروا شود

شمع دیدارش اگر از نور تجلی پرتوی

عاشق صادق چه داند کعبه و بتخانه چیست؟

هر کجا یابد نشان یار خود آنجا شود

در شب هجرش به بوی وعده فردای وصل