هر کجا یابد نشان یار خود آنجا شود

شمع دیدارش اگر از نور تجلی پرتوی

افکند بر کوه، چون پروانه نا پروا شود

عاشق صادق چه داند کعبه و بتخانه چیست؟

در شب هجرش به بوی وعده فردای وصل

حالیا جان می دهم تا صبح تا فردا شود

صد هزار آیینه دارد شاهد مه روی من