به زیان می رود آن چون به زبان می آید

یار می آید و در دیده چنان می آید

که پری پیکری از عالم جان می آید

سر سودای تو گنجی است نهان در دل من

من گرفتم که ز عشق تو حکایت نکنم

چه کنم کز در و دیوار فغان می آید؟

به جمالت که اگر بی تو نظر بر خورشید