کز جمال گل بود، در مهرگان افتاده دور

چون کنم یاران، که من بیمار و مرکب ناتوان؟

جان به لب نزدیک و راهی در میان افتاده دور

بینوا چون بلبلم، بی برگ چون شاخ درخت

بی خم ابروی او پیوسته نالان می روم

راست چون تیری که باشد از کمان افتاده دور

من چو پیکان زیر پی، پیموده ام روی زمین