آنکه هوش و دل و دین برد به تاراج و برفت

می کند شمع بیابانی ز سر سوز و نیاز

حبذا حالت پروانه که در کوی حبیب

به هوای دل خود می کند آخر پرواز!

گو تو باز آی که ما آمده ایم از همه باز

بنوازم ز ره لطف که سلمان امروز

در مقامی است که جز ناله ندارد دمساز