می کند شمع بیابانی ز سر سوز و نیاز

خون قرابه بریزند که خود ریختنی است

خون آن ساده که پنهان نکند جوهر راز

به زبانی که ندانند بجز سوختگان

حبذا حالت پروانه که در کوی حبیب

به هوای دل خود می کند آخر پرواز!

آنکه هوش و دل و دین برد به تاراج و برفت