بر دو چشم انگشت را بنمود راهی روشنش

حاجی ار در کوی او یابد مقامی از حرم

روی بر تابد بگردد بعد از آن پیراهنش

جست دل راهی کزان ره پیش باز آید نهان

من غبار راه یارم یار چون آب حیات

شکر ایزد را که بر خاطر نمی آید منش

یار می جویی رفیق توست و اینک می رود