من غبار راه یارم یار چون آب حیات

روی بر تابد بگردد بعد از آن پیراهنش

جست دل راهی کزان ره پیش باز آید نهان

بر دو چشم انگشت را بنمود راهی روشنش

شکر ایزد را که بر خاطر نمی آید منش

یار می جویی رفیق توست و اینک می رود

خیز همچون گرد سلمان دست در گردن زنش