رحمتی آخر که من می میرم و بر سر مرا

ور نهی بر پای بندم بند فرمانم چو شمع

احتراز از دود من می کن که هر شب تا به روز

در بن محراب ها سوزان و گریانم چو شمع

نیست دلسوزی به غیر از دشمن جانم چو شمع

مدعی گوید که سلمان او تو را دم می دهد

گو دمم می ده که من خود مرده آنم چو شمع