آه دهن دریده مرا فاش کرد راز

گاهی ز دل بود گله، گاهی ز دیده ام

من هر چه دیده ام ز دل و دیده ام کنون

از دل ندیده ام همه از دیده دیده ام

او را گناه نیست، منش برکشیده ام

اول کسی که ریخته است آب روی من

اشک است کش به خون جگر پروریده ام