اشک است کش به خون جگر پروریده ام

آه دهن دریده مرا فاش کرد راز

او را گناه نیست، منش برکشیده ام

اول کسی که ریخته است آب روی من

عمری بدان امید که روزی رسم به کام

سودای خام پخته ام و نا رسیده ام

تا مهر ماه چهره تو در دلم نشست