عمری بدان امید که روزی رسم به کام

او را گناه نیست، منش برکشیده ام

اول کسی که ریخته است آب روی من

اشک است کش به خون جگر پروریده ام

سودای خام پخته ام و نا رسیده ام

تا مهر ماه چهره تو در دلم نشست

از مهر و ماه مهر بکلی بریده ام