اول کسی که ریخته است آب روی من

از دل ندیده ام همه از دیده دیده ام

آه دهن دریده مرا فاش کرد راز

او را گناه نیست، منش برکشیده ام

اشک است کش به خون جگر پروریده ام

عمری بدان امید که روزی رسم به کام

سودای خام پخته ام و نا رسیده ام