از فراقت نتوانم که زنم دم کان دم

وینک اندر عقبش اشک روان می رسدم

راز سر بسته زلف تو نمی یارم گفت

که زبان می کشند چون به زبان می رسندم

شعله شوق تو از دل به دهان می رسدم

از تو پنهان چه کند حال دل خود سلمان

که حکایت به دل خلق جهان می رسندم