راز سر بسته زلف تو نمی یارم گفت

خود گرفتم نرسم بویی از آن می رسدم

ناله آمد که کند با تو بیان حال دلم

وینک اندر عقبش اشک روان می رسدم

که زبان می کشند چون به زبان می رسندم

از فراقت نتوانم که زنم دم کان دم

شعله شوق تو از دل به دهان می رسدم