خود گرفتم نرسم بویی از آن می رسدم

بلبل باغ جمال توام از گلبن وصل

گر به رنگی نرسم بویی از آن می رسدم

ترک سودای تو هرگز نکنم، منع چه سود؟

ناله آمد که کند با تو بیان حال دلم

وینک اندر عقبش اشک روان می رسدم

راز سر بسته زلف تو نمی یارم گفت