ترک سودای تو هرگز نکنم، منع چه سود؟

این قدر بس که به کوی تو فغان می رسدم

بلبل باغ جمال توام از گلبن وصل

گر به رنگی نرسم بویی از آن می رسدم

خود گرفتم نرسم بویی از آن می رسدم

ناله آمد که کند با تو بیان حال دلم

وینک اندر عقبش اشک روان می رسدم