این قدر بس که به کوی تو فغان می رسدم

خود گرفتم که به من دولت وصلت نرسد

ناوکی آخر از آن دست و کمان می رسدم

من که باشم که رسد دیدن روی تو به من

بلبل باغ جمال توام از گلبن وصل

گر به رنگی نرسم بویی از آن می رسدم

ترک سودای تو هرگز نکنم، منع چه سود؟