گر به رنگی نرسم بویی از آن می رسدم

من که باشم که رسد دیدن روی تو به من

این قدر بس که به کوی تو فغان می رسدم

بلبل باغ جمال توام از گلبن وصل

ترک سودای تو هرگز نکنم، منع چه سود؟

خود گرفتم نرسم بویی از آن می رسدم

ناله آمد که کند با تو بیان حال دلم