بلبل باغ جمال توام از گلبن وصل

ناوکی آخر از آن دست و کمان می رسدم

من که باشم که رسد دیدن روی تو به من

این قدر بس که به کوی تو فغان می رسدم

گر به رنگی نرسم بویی از آن می رسدم

ترک سودای تو هرگز نکنم، منع چه سود؟

خود گرفتم نرسم بویی از آن می رسدم