ناله آمد که کند با تو بیان حال دلم

گر به رنگی نرسم بویی از آن می رسدم

ترک سودای تو هرگز نکنم، منع چه سود؟

خود گرفتم نرسم بویی از آن می رسدم

وینک اندر عقبش اشک روان می رسدم

راز سر بسته زلف تو نمی یارم گفت

که زبان می کشند چون به زبان می رسندم