که زبان می کشند چون به زبان می رسندم

ناله آمد که کند با تو بیان حال دلم

وینک اندر عقبش اشک روان می رسدم

راز سر بسته زلف تو نمی یارم گفت

از فراقت نتوانم که زنم دم کان دم

شعله شوق تو از دل به دهان می رسدم

از تو پنهان چه کند حال دل خود سلمان