مرا هر زخم شمشیرت، نشان دولتی باشد

من حیران نه آن صیدم که از قید تو بگریزم

به کوشش می کشم خود را که بر فتراکت آویزم

ندانم عاقبت بر سر چه آرد دولت تیزم؟

پس از من بر سر خاکم، اگر روزی گذار افتد

بیابی در هوایت من چو گرد از خاک برخیزم