ندانم عاقبت بر سر چه آرد دولت تیزم؟

من حیران نه آن صیدم که از قید تو بگریزم

به کوشش می کشم خود را که بر فتراکت آویزم

مرا هر زخم شمشیرت، نشان دولتی باشد

پس از من بر سر خاکم، اگر روزی گذار افتد

بیابی در هوایت من چو گرد از خاک برخیزم

چنان بر صورت شیرین من بیچاره مفتونم