بیابی در هوایت من چو گرد از خاک برخیزم

مرا هر زخم شمشیرت، نشان دولتی باشد

ندانم عاقبت بر سر چه آرد دولت تیزم؟

پس از من بر سر خاکم، اگر روزی گذار افتد

چنان بر صورت شیرین من بیچاره مفتونم

که در خاطر نمی گنجد خیال ملک پرویزم

چو آب آشفته جان بر کف روانم تا کجا سروی