من آب دیده گلگون چو آب می رانم

تو می روی و من خسته باز می مانم

چگونه بی تو بمانم، عجب همی مانم

تو باد پای عزیمت، چو باد می رانی

تو آفتاب منیزی که می روی ز سرم

فتاده بر سر ره من به سایه می مانم

شکسته بسته زلف توام روا داری