تو آفتاب منیزی که می روی ز سرم

چگونه بی تو بمانم، عجب همی مانم

تو باد پای عزیمت، چو باد می رانی

من آب دیده گلگون چو آب می رانم

فتاده بر سر ره من به سایه می مانم

شکسته بسته زلف توام روا داری

فرو گذاشتن آخر چنین پریشانم؟