فرو گذاشتن آخر چنین پریشانم؟

تو آفتاب منیزی که می روی ز سرم

فتاده بر سر ره من به سایه می مانم

شکسته بسته زلف توام روا داری

بدست لطف عنان را کشیده دار که من

ز پای بوس رکاب تو باز می مانم

نه پای عزم و نه جای نشست در منزل