شکسته بسته زلف توام روا داری

من آب دیده گلگون چو آب می رانم

تو آفتاب منیزی که می روی ز سرم

فتاده بر سر ره من به سایه می مانم

فرو گذاشتن آخر چنین پریشانم؟

بدست لطف عنان را کشیده دار که من

ز پای بوس رکاب تو باز می مانم