باد صبا ز کویت، جان می برد به دامن

هر مورگی است کان رگ، پیوسته است با جان

بر هر طرف که سروت، یک روز می خرامد

می روید از زمین تن، می بارد از هوا جان

در حیرتم کز آنجا، چون می برد صبا جان؟

از شوق وصلت آمد، جان عزیز بر لب

گر می شود میسر، سهل است گو بر آ جان