او می کند جفا و من انگشت می نهم

بر دیده گفتمش: صنما بر کجاست این؟

تهدید می نمود ولی گفت: چشم من

دل می برد ز مردم والحق جفاست این

بر حرف عین خویش که عین خطاست این

عهدی است تا نمی شنوم بویت از صبا

از توست یا ز سستی باد صباست این