قصد جان می کند و جان همه عالم اوست

آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو

می کند قصد جهانی و ندارد باک او

می خورم زهر فراق و ندهد تریاک او

چو رسید آن گل خوشبو ز دیار باکو

هیچ خوف و خطرش نیست زهی بی باک او