چو رسید آن گل خوشبو ز دیار باکو

می کند قصد جهانی و ندارد باک او

قصد جان می کند و جان همه عالم اوست

می خورم زهر فراق و ندهد تریاک او

هیچ خوف و خطرش نیست زهی بی باک او

خسته بر خاک ره افتاده و چشمم بر راه

دید و بگذشت و مرا بر نگرفت از خاک او