می خورم زهر فراق و ندهد تریاک او

آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو

می کند قصد جهانی و ندارد باک او

قصد جان می کند و جان همه عالم اوست

چو رسید آن گل خوشبو ز دیار باکو

هیچ خوف و خطرش نیست زهی بی باک او

خسته بر خاک ره افتاده و چشمم بر راه