افتادگی و مسکنت است و فروتنی

گویی که ای چو آب حیاتت به عینه

پاکیزگی و خوی خوش و پاک دامنی

تو سرو سر بلندی و چون سایه کار من

سلمان تو در درون به هوای صنوبرش

غم را چه می نشانی و جان را چهع می