گویی که ای چو آب حیاتت به عینه

کو کرد در جهان سری و دوش گردنی

ای باد اگر رهت ندهد پرده دار دوست

خود را چو آفتاب ز روزن در افکنی

پاکیزگی و خوی خوش و پاک دامنی

تو سرو سر بلندی و چون سایه کار من

افتادگی و مسکنت است و فروتنی