کو کرد در جهان سری و دوش گردنی

با من سخن غرضت دلخوشیم نیست

بر ریش پاره ام نمکی می پراکنی

امروز خاک پای سگ دوست شد کسی

ای باد اگر رهت ندهد پرده دار دوست

خود را چو آفتاب ز روزن در افکنی

گویی که ای چو آب حیاتت به عینه