با من سخن غرضت دلخوشیم نیست

مردم نهاده اند همه سر را به روشنی

ما و شرابخانه و صوفی و صومعه

او را می طهور و مرا دردی دنی

بر ریش پاره ام نمکی می پراکنی

امروز خاک پای سگ دوست شد کسی

کو کرد در جهان سری و دوش گردنی