ما و شرابخانه و صوفی و صومعه

گردیده در پی تو به نعلین آهنی

سر تا سر جهان ظلمات است و یک چراغ

مردم نهاده اند همه سر را به روشنی

او را می طهور و مرا دردی دنی

با من سخن غرضت دلخوشیم نیست

بر ریش پاره ام نمکی می پراکنی