سر تا سر جهان ظلمات است و یک چراغ

خود وقت کیست آنکه تو بر هم نمی زنی؟

ای رهروان عشق چو پرگار دورها

گردیده در پی تو به نعلین آهنی

مردم نهاده اند همه سر را به روشنی

ما و شرابخانه و صوفی و صومعه

او را می طهور و مرا دردی دنی