حقا که بود بر دل من سردتر از دی

بی رویت اگر دیده به خورشید کنم باز

صد بار کند چشم من از شرم رخت خوی

بی بویت اگر برگذرد باد بهاری

سلمان ره سودای تو می رفت غمت گفت

کین راه به پای چو تویی نیست بروهی