سلمان ره سودای تو می رفت غمت گفت

صد بار کند چشم من از شرم رخت خوی

بی بویت اگر برگذرد باد بهاری

حقا که بود بر دل من سردتر از دی

کین راه به پای چو تویی نیست بروهی