خوردم هزار زخم ز هر کس به هیچ یک

جز باده مونسی نه که از دل برد غمی

جز دیده کو به خون رخ ما سرخ می کند

در کار ما نکرد کس از مردمی، دمی

رحمی نکرد بر من مسکین به هر مرهمی

دریای عشق در دل ما جوش می زند

ز آنجا سحاب دیده ما می کشد نمی