سرمست عشق را ز دو عالم فراغت است

رحمی نکرد بر من مسکین به هر مرهمی

دریای عشق در دل ما جوش می زند

ز آنجا سحاب دیده ما می کشد نمی

زیرا که دارد او به سر خویش عالمی

زان پیش روی بر در او داشتم که داشت

روی زمین غباری و پشت فلک خمی