ز گرد ره آور به من ارمغانی

همان دم به زلفش بر افشان و بازا

مبادا که آنجا به جان باز مانی

ز خاک ره او به دست آر گردی

فروکش ز زلفش، کلامی مسلسل

بگو از دهانش حدیثی نهانی

رها کرده ای طره اش را پریشان