رها کرده ای طره اش را پریشان

ز گرد ره آور به من ارمغانی

فروکش ز زلفش، کلامی مسلسل

بگو از دهانش حدیثی نهانی

ز احوال او شمه ای باز دانی

ازان چشم خوش خفته اش باز پرسی

که چونی ز بیماری و ناتوانی