ازان چشم خوش خفته اش باز پرسی

بگو از دهانش حدیثی نهانی

رها کرده ای طره اش را پریشان

ز احوال او شمه ای باز دانی

که چونی ز بیماری و ناتوانی

صبا سست می جنبی، آخر چنان رو

که با ناله من کنی، هم عنانی